02 febreiro 2014

A canción da Ramada

Da man do profesor Fidalgo Santamariña, (falecido hai dous anos) e do seu traballo de investigación Antropología de una parroquia rural, do que xa publicamos outras cantigas en anteriores entradas, achegamos esta que titula "A canción da Ramada". Nela reflíctese a burla que se lle fai a un pretendente de fóra da parroquia. 
Ben sabedes que A Ramada é un lugar da parroquia de Trasmonte; aparecen tamén no romance outros lugares da mesma: Bouzaboa, A Muraza, A Devesa. 
O pretendente foráneo pertence á parroquia de Anxeriz, ao lugar de Ferreira, nome co que é citado na burlesca historia.
Escribía  Fidalgo: "..se narra como un joven foráneo no sólo fracasa repetidamente en su intento de conquistar a la joven trasmonteña , sino que aparece burlado por la joven y sus pretendientes locales".
A xeografía da nosa comunidade está chea de romances e cantigas que manifestaban o escaso gusto polo foráneo. Mesmo había (hai) pequenos romances desprezativos sobre membros doutras aldeas da mesma parroquia. Lembramos algunha recollida nos Ancares nos anos noventa e que poñían cualificativos nada ortodoxos. 
Esta di así:
Últimos días de Navidad
en vísperas do ano novo,
chegou Ferreira a Trasmonte
levou un pase coma un toro.
Foi á romaría a Taín
e baixou coa da Ramada,
o máis que puido chegar
foi á cantina a Muraza.
Ó apartar da carreteira
presentóuselle Xulián
quitoulla de diante os ollos
quedou solo coma un can.
O Xulián seguiu con ela
iba rindo coma un tolo 
e el quedou na Muraza
orneando coma un burro
Ela, e amais os rapaces, 
marchaban por alí abaixo 
dicindo que iban quedarse
na Bouzaboa de Abaixo.
E el saleu da Muraza
de alí a un bo pedazo
correndo polo camiño
parecía un desesperado.
Ö chegar a Bouzaboa
prendérono no portal
e saleu o tío José
darlle toxos por pisar.
E de alí a dúas horas
pola influencia dun primo
foi Casilda abrirlle a porta
e meteuno no pasillo.
Estivo alí un pedaciño
co frío estaba temblando,
foi Casilda da Ramada
abrirlle a porta do cuarto.
E subíronlle unha vela
metida nun candelero
porque o burro de Ferreiras
ás escuras tiña medo.
E iba, de onde a vela
pra onde a ventá do cuarto,
o que o vía desde abaixo
mesmo parecía un canario.
Volvía desde á ventana
pró sitio do candeleiro
paseando pola sala
parecía un camareiro.
E pasou ó outro cuarto
andando moi amodiño
marchitou aquelas flores
que había no balconciño.
E cando marchou Xulián
cansado de estar con ela;
foi el e botouse a escape
e asomouse a la escalera.
Foi Josefa da Ramada
e, por ser tan animal
baixouno pola escaleira
collido polo ramal.
Pasouno pa tras do lume
porque tiña moito frío
e despois de dez minutos
xa ruxía coma un lisco.
Levantouse Encarnación
e sentouse xunto del
e el deu en ventear
porque olía como o mel.
E díxolle Encarnación:
As de ter que te marchar
que fas peso nesta casa
xa nos queremos deitar.
E levantouse o Ferreiras
de caras a súa casa
pa volver ó outro día
pa xunto das da Ramada.
E volveu ao outro día
e traía moita présa
cando chegou á Ramada
encontrouna con Devesa.
Díxolle Devesa a ela:
Estache o burro alí enriba
vai quitarlle os aparellos
e bótao na chafarina.
Foi entón Encarnación
decirlle á esquina da casa:
has de ter que te marchar
que agora estou ocupada.
Respondeulle o Pepe a ela:
ti non cres no que eu che digo
veño aquí todas as noites
e non vés estar conmigo.
E díxolle Encarnación:
márchate, vén outro día
en que non teña a ninguén
que eso é a túa alegría.
Foise el por alí abaixo
marchaba moi aburrido
cando chegou á Muraza
consolouse cun cuartillo.
Corres moito prá Ramada
coido que te has de cansar
porque ao cabo da conta
nunca nada has de lograr.
Sempre que vai prá Ramada
anque o teñan detrás
o burriño de Ferreiras
aínda lles leva mazás.
Se vai moito prá Ramada
vai sufrir unha ruína
non solo llas leva a ela
tamén llas leva a Balbina.
Aquí remata esta historia
do burriño de Ferreira
se todas lle fan así
non atopa quen o queira.

4 comentarios:

Voz en off

Que traballo inxente e silencioso fai algunha xente pola nosa cultura.

Friol

Grazas polo teu comentario.
Continuamos, como dis ti , silenciosamente pero sen afrouxar o paso.
Obrigados!.

Joe Bloch Goldenberg

Dende logo!

Esta paxina e un luxo para Friol

Saudos dende Suecia

Manolo

J. Mª Carricoba

Graciñas Manolo. Un saúdo desde a túa terra

 
Creative Commons License
Esta obra publícase baixo unha Licenza de Creative Commons.